ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Λίγο πριν φύγει απο την Γερμανία με τον πρόξενο μας εκέι τότε κ. Φρυδά

Φτάνει στο αεροδρόμιο Νίκος Καζαντζάκης όπου τον υποδέχονται πλήθος Καστελλιανών.

5 ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ

Είναι ωραίο πράγμα να κτίζει κανείς τον τέλειο άνθρωπο και να νοιώθει τη γοητεία του, κι αυτή τη σημασία έχουνε τα λόγια του Μενάνδρου : «Ως χαρίεν εσθ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή». ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ 
Οι φωτογραφίες είναι από την προσωπική συλλογή του αγιογράφου Νίκου Γιαννακάκη!

Η ΠΑΛΑΜΗ

Πολλές φορές, ο σεβασμιότατος τ. μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου Ειρηναίος έλεγε αστειευόμενος σε όποιον ισχυρό, υπουργό, βουλευτή, στρατηγό έσκυβε να ασπαστεί το χέρι του για να πάρει την ευλογία του, «δίνω το χέρι με την παλάμη προς τα κάτω, αλλά όποιος θέλει να βοηθήσει το έργο που πασχίζουμε να κάνουμε για χάρη των άπορων και των αδύναμων, πρέπει να φροντίσει να βρούμε χρήματα για να γεμίσουμε την παλάμη όταν αυτή είναι προς τα πάνω».
Μου το έστειλε ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΜΑΡΚΑΚΗΣ

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Ο ΚΙΣΑΜΟΥ

Ο Χριστός γεννήθηκε στο στάβλο της Βηθλεέμ, έφαγε το κρίθινο ψωμί και τα πικρά χόρτα της Ναζαρέτ, ήπιε το κρασί της Κανά, περπάτησε στα μαγευτικά ακρογιάλια της Λίμνης, μίλησε με τους ψαράδες και τους Φαρισαίους, μπήκε στα σπίτια των αμαρτωλών, δέχτηκε φιλιά και φτυσίματα, αγαπήθηκε και μισήθηκε, σταυρώθηκε και θάφτηκε μέσα βαθιά στη γη σ’ ένα μνήμα. Μα ύστερα αναστήθηκε. Ο Άχραντος λόγος των Ουρανών κατέβηκε χαμηλά κι άγγιξε παντού τη βαριά σάρκα της γης μα δε λερώθηκε καθόλου και δεν έχασε τίποτα από το υπερκόσμιο μεγαλείο Του. Γύρισε το ίδιο πάναγνος στους καθαρούς Του κόσμους για να μας δείχνει αιώνια την άνοδο και την πορεία προς τα Ε π ά ν ω !

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ 100 ΧΡΟΝΩΝ

…Σου ‘ρχεται να πετάξεις ψηλά

και από κει να μοιράσεις δωρεάν

την ψυχή σου…

Οδ. Ελύτης

Δεν ανήκω στους πιστούς της εκκλησίας, ούτε συχνά εκκλησιάζομαι. Όμως ο γέροντας Ειρηναίος δηλώσας ότι παραιτείται από τον επισκοπικό θρόνο πριν μερικά χρόνια θα λειτουργούσε μια από τις τελευταίες του φορές σε εξωκλήσι στην Κίσσαμο Χανίων. Ο δρόμος με έφερε μέσα στο εκκλησάκι, στο ‘’κήρυγμα’’.
Μπαίνοντας στην εκκλησία, ένοιωσα αμέσως κάτι το μυστηριακό.
Όλο το εκκλησίασμα έψαλλε, μαζί με τον Επίσκοπο, σύψυχα, αυθόρμητα, με μια βαθιά μνήμη των προγονικών, των ιερών, των απαράγραπτων, των απαραβίαστων. Και ο ψιθυριστός ψαλμός, ανεβαίνοντας μαζί με το λιβάνι, ακουγόταν στα πέρατα.
Όταν τελείωσε η λειτουργία, ο σοφός γέροντας άρχισε να μιλά στο εκκλησίασμα. Όχι σαν ιεροκήρυκας, με λόγο στομφώδη, προστακτικό, κυριαρχικό, πατερναλιστικό. Αλλά σαν πατέρας, σαν φίλος. Με λόγια ψιθυριστά, παραινετικά, χωρίς να ‘’εξηγεί’’, να ‘’αποκαλύπτει’’, να ‘’μελλοντολογεί’’, να ‘’κηρύττει’’.
Τα λόγια του ήταν οραματικά, βιωματικά, έβγαιναν ‘’από μέσα’’.
Ήταν ολόκληρος μια τρεμάμενη φλογίτσα από ένα κερί που λιώνει. Χαμηλόφωνος, κεντρομόλος, εσωτερικόστροφος, υπαρξιακός , εξαυλωμένος. Ο λόγος του στεναγμός, λυγμός, μα και λεπίδα.
Αφανάτιστος αλλά στέρεος. Να γιατί τον λατρεύουν οι άνθρωποι στην Κρήτη. Όταν τον βρήκε το ‘’γήρας’’, παραιτούμενος από τον επισκοπικό θρόνο-χωρίς σύνταξη αφού πρόκειται για ισόβια θέση-επέστρεψε στο σκούφο του και στο τριμμένο ράσο. Στις μεγάλες του αγάπες δηλαδή. Εκεί κατοικεί ο Ειρηναίος. Στο λίγο, στο ελάχιστο, στο τίποτα. Δηλαδή στο παν. Δεν του ανήκει τίποτα, γι αυτό του ανήκουν τα πάντα. Ο Ειρηναίος δεν λέει το καλό, αλλά το πράττει. Γι αυτό είναι ταγός, ηγέτης, φάρος πνευματικότητας και στοχασμού, αποκούμπι ολόκληρης της Κρήτης.
Αν δεν αντιμετωπίσουμε την κόλαση που ζούμε, δεν υπάρχει παράδεισος, λέει οΕιρηναίος. Το οραματικό του κοινωνικό έργο (ΑΝΕΚ, ΕΤΑΝΑΠ, γηροκομείο Καστελίου, Ίδρυμα Αγ. Σοφία, κ.λ.π.) είναι τεράστιο.
Άνθρωπος ανοιχτών οριζόντων, ευφυής, πρωτοπόρος, ριζοσπάστης, ανήσυχος.
Ανοιχτός σε όλα τα ρεύματα σκέψης, γήινος, αγωνιστής και αγωνιώδης.
Όταν ο Ειρηναίος μιλά για τη γη, τα ζώα, το χωράφι, τα σπαρτά, τα λόγια του παίρνουν συμπαντική διάσταση, αγγίζουν την ουσία των πραγμάτων. Ένας θρησκευτικός ηγέτης αλλά και ένας κοινωνικός οραματιστής. Όταν σχεδιάζει, σε παρασύρει, σε εμπνέει. Ένας νέος 100 ετών. Η μορφή του ασκητική, εξαυλωμένη, δείχνει το δρόμο και την μέθοδο, πώς η ύλη γίνεται πνεύμα… Ένας φάρος που αναβοσβήνει και δείχνει το πέρασμα… Στις μέρες που ζούμε.
πυξιδα

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μεγάλη Παρασκευή 1970 Καστέλλι.
Περιφορά επιταφίου.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

...Ωστόσο τα σπίτια συμμαζεύανε τους ανθρώπους των γύρω από το πασχαλινό τραπέζι και κάνανε την οικογενειακή μυσταγωγία: Ο παππούς, η γιαγιά, το αντρόγυνο, τα εγγονάκια, δισέγγονα πολλές φορές, κι ύστερα οι άλλοι. Οι συμπέθεροι, οι κουνιάδοι, οι σύντεκνοι, οι φαμέγιοι, οι φίλοι κι οι αδερφοχτοί, όλοι γύρω από το τραπέζι της γιορτής και της χαράς. Έτρωγαν το φαγητό με την αρχοντιά των Κρητικών εθίμων κι έπιναν το κρασί μ' ευχές κι εγκάρδιες συγκινήσεις: "Χρόνια πολλά, πατέρα!". "Να χαρείτε το στεφάνι σας παιδιά μου!". "Με το καλό να 'ρθουνε κι οι ξενιτεμένοι μας!", "Ο θεός να συγχωρέσει των αποθαμένων μας!!!".
Συχνά μαζί με το κρασί πίνανε και τα δάκρυα που κυλούσαν κρυφά από τα μάτια των, για εκείνους που λείπαν στον κάτω κόσμο και στην ξενιτιά...
Ειρηναίος Γαλανάκης: "Χρονιάρες Μέρες"
(Από το βιβλίο "Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη".

ΡΙΖΙΤΙΚΟ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Τα ριζίτικα τραγούδια εκφράζουν τα αισθήματα ολόκληρου του Κρητικού λαού, ολόκληρης της Κρήτης. Είναι λογοτεχνικά μνημεία που συνδυάζουν το ηρωικό και λυρικό περιεχόμενο με την στιχουργική τεχνική. Σύμφωνα με εκτιμήσεις παλαιότερων ερευνητών γεννήθηκαν τον 9ο μ.Χ. αιώνα, στις ρίζες των βουνών - κυρίως των Λευκών Ορέων - από όπου πήραν το όνομά τους και σιγά - σιγά εξαπλώθηκαν σε ολόκληρο το νησί. Έχουν τη σφραγίδα της κρητικής γνησιότητας γιατί ταυτίστηκαν με την αδούλωτη και ευαίσθητη ψυχή του ορεσίβιου κρητικού. Αργότερα συνεχίστηκε, και συνεχίζεται ως σήμερα η δημιουργία ριζίτικων τραγουδιών που εξυμνούν τη φύση, τις επαναστάσεις, τους ηρωισμούς, τη θρησκεία, την οικογένεια, τον έρωτα κ.α.

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Ο ΚΙΣΑΜΟΥ