ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ..ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

Η Χριστιανική πεντηκοστή σημαίνει στη γλώσσα της θεολογίας και της Εκκλησίας μας: Ανακαίνιση του ανθρώπου και του κόσμου. Νέα δημιουργία. Νέα ανθρωπότητα.
Αυτό κηρύσσουμε σήμερα στην εορτή της Πεντηκοστής που σημαίνει την πνευματική ανακαίνιση του κόσμου. Και καλούμε άτομα και λαούς σε μια πνευματική αφύπνιση, σε μια διαρκή εγρήγορση και μια δραστική αντίσταση στις παντοειδής αλλοτριώσεις που επιβάλουν στον άνθρωπο οι ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ της εποχής μας.
Κάνουμε έκκληση στους οικονομολόγους και στους πολιτικούς του κόσμου να πάψουν να βλέπουν τον άνθρωπο σαν εμπόρευμα και να μετρούν τον πολιτισμό του μόνο με το «κατά κεφαλήν εισόδημα»
Κάνουμε έκκληση στους ηγέτες του ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ και των θρησκειών όλου του κόσμου να μιλήσουν στην σημερινή ανθρωπότητα προφητικά για την σωτηρία του ανθρώπου.
Κάνουμε έκκληση στις νέες γενιές ,σε αυτούς που περισσότερο πνίγει η κρίση της εποχής μας, να πιστέψουν στην επανάσταση των Συνειδήσεων και να την δώσουν μήνυμα και σωτηρία στον κόσμο.
Χριστιανικέ Λαέ των επαρχιών Κισσάμου και Σελίνου, της Κρήτης, της Ελλάδος και όσοι ακούτε το μήνυμα μου. Δεν είμαι εγώ ο ασήμαντος και ελάχιστος που βρήκα την επανάσταση των συνειδήσεων.
Είναι Εκείνος ο Xριστός που σήκωσε την επανάσταση των συνειδήσεων και στο όνομα του, ξεσηκώθηκαν Προφήτες, Απόστολοι και Μάρτυρες για την Ανακαίνιση του κόσμου και κήρυξε την ακατάπαυστη επανάσταση της ανθρώπινης ψυχής εναντίον της αμαρτίας, της πτώσης και της παρακμής! 

ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

«Αμαρτιών μου τα πλήθη
και κριμάτων Σου αβύσσους
Τις εξιχνιάσει Ψυχοσώστα Σωτήρ μου…»
Ω συ που διαβάζεις τις γραμμές αυτές. Αν βρίσκεσαι σε δύσκολες στιγμές για ένα σφάλμα σου, για μια πτώση σου, για μια αμαρτία σου….
Αν η σάρκα σε παρέσυρε, αν το πάθος σε ενίκησε, αν το πνεύμα σε επρόδωσε , αν ……αν……Και στενάζεις και μετανιώνεις και απελπίζεσαι. ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. 
Μην λησμονείς ότι δεν είσαι παντοδύναμος και αναμάρτητος. Μην λησμονείς ότι είσαι άνθρωπος όχι για να δικαιολογείς τις πτώσεις σου και την λάσπη σου, αλλά για να έχεις κουράγιο να αγωνίζεσαι στους ηθικούς σου αγώνες. Μην λησμονείς ότι πάνω από την γνώμη των άλλων που τόσο εύκολα κατακρίνει και απελπίζει και πάνω ακόμη από την καταδίκη που σου κάνει η ίδια η συνείδηση σου, υπάρχει η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, που είναι πλειό μεγάλη και από την ίδια την συνείδηση σου και από την γνώμη του κόσμου όλου.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Αγαπητά μου παιδιά!
Κάθε άνοιξη ο θεός αναπλάθει τον κόσμο του, τον γεμίζει άνθη και τον κάνει πρωτόπλαστο.
Μα όπως συμβαίνει με τα λουλούδια της Γης, που οι άνθρωποι συχνά τα λερώνουν και τα καταστρέφουν, το ίδιο συμβαίνει με τα λουλούδια εκείνα που λέγονται παιδιά και φυτρώνουν από τις ρίζες του Γάμου , που τον ευλογεί η Εκκλησία μας και εύχεται «και ίδωσιν υιούς των υιων αυτών ως νεόφυτα ελαίων κύκλω της τραπέζης αυτών…»
Και εγώ αν μπορούσα θα ήθελα να πάρω αυτές τις παλιές επιγραφές «αγαπάτε τα άνθη» να τις κρατήσω παντού όπου υπάρχουν «κηπάρια» παιδιών.
Στις οικογένειες ,στα σχολεία, στα κέντρα διασκεδάσεων, παντού όπου υπάρχουν παιδιά και κινδυνεύουν από αδιάφορους γονιούς, από ανάξιους παιδαγωγούς, από εμπόρους και μαστροπούς της παιδικής αθωότητας, πότε με σεξολογίες πότε με ναρκωτικά και πότε με σατανοτράγουδα και μόδες που απογυμνώνουν τον άνθρωπο σωματικά και ψυχικά.
Το μήνυμα λοιπόν των λουλουδιών της άνοιξης γίνεται και μήνυμα για τα λουλούδια παιδιά του κόσμου και της πατρίδας μας ,που έχομε πολλούς λόγους να αγαπάμε και να προστατεύουμε.

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ

Το κυρίαρχο σύνθημα που ακούγεται στις μέρες μας είναι «Εκδημοκρατισμός»…
Εκδημοκρατισμός της Παιδείας …Εκδημοκρατισμός του σχολείου ..Εκδημοκρατισμός της οικονομίας, Εκδημοκρατισμός του στρατού, της Αστυνομίας… Εκδημοκρατισμός της οικογένειας, στη γυναίκα κλπ…
Εκδημοκρατισμός της παιδείας σημαίνει τάχα να καταργήσομε την γλώσσα μας την Ιστορία μας και κάθε παιδαγωγική αρχή; Εκδημοκρατισμός της οικονομίας σημαίνει να αφήσομε τους αγρούς, τις τέχνες και να τρέξομε στον κρατικό κορβανά, υπάλληλοι, αργόμισθοι, απεργοί κλπ για να βουλιάξομε στα χρέη; 
Εκδημοκρατισμός στον στρατό σημαίνει να καταργήσομε την έννοια του πατριωτισμού και της πειθαρχίας; Εκδημοκρατισμός στην οικογένεια σημαίνει ελεύθερος έρωτας, αμβλώσεις, υπογεννητικότητα και μαρασμός του έθνους;
Εάν όλοι οι εκδημοκρατισμοί σημαίνουν όλα αυτά σε μια αποσύνθεση ανθρώπων και πραγμάτων και καταστρέψουν κάθε τι το ΕΛΛΗΝΙΚΟ τότε τι σχέση μπορεί να έχει με την δημοκρατία;
Η ουσιαστική και βαθύτερη Δημοκρατία έρχεται με δημοκρατικές δημοκοπίες. Η Δημοκρατική αγωγή ενός ανθρώπου ή ενός λαού χρειάζεται μια υποδομή που δεν δίδουν οι φθηνοί εκδημοκρατισμοί. Την δίδουν η αληθινή παιδεία, η πνευματική καλλιέργεια, η άσκηση της αρετής, ο σεβασμός του άλλου η συναίσθηση της ευθύνης κλπ 
Ένα όμως είναι σίγουρο πως τα έθνη και οι λαοί πέχουν δυναμισμό και σφρίγος υλικό και ηθικό ,τα έθνη αυτά θα κρατηθούν και θα επιζήσουνε.
Να βελτιώσουμε λοιπόν την Δημοκρατία μας και να την κάνομε βαθύτερη αλλά υπό τον όρο να περισώσουμε την ΕΛΛΑΔΑ και τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ και να είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!
Ιανουάριος 1987

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Πόσο μου αρέσουν οι άνθρωποι που κρατούν στον ένα ώμο τον Σταυρό και στον άλλο την αγάπη! Κείνοι που πίνουν αδιάκοπα από το ποτήρι της πίκρας και όμως μιλούν πάντα με ωραία λόγια.

Κείνοι που ζούνε σε ένα καμίνι πυρωμένο και όμως τραγουδούν για τον Θεό. Κείνοι που πονούν ίσως στην λάσπη και στις σκληρές πέτρες των δρόμων της ζωής ,μα τα μάτια της ψυχής τους είναι στραμμένα στα υπερκόσμια οράματα και στον θεό!

Η ΕΝΘΟΝΙΣΗ 1957

Από την ενθρόνιση του, τον Δεκέμβριο του 1957 σε Μητροπολίτη, Κισάμου και Σελίνου!
Φώτο Γιάννης Παπαδημητράκης

ΤΟΠΟ ΣΤΟ ΘΕΟ

Γράμμα από τον Γέροντα Επίσκοπο Ειρηναίο… προς τους ιεροσπουδαστές της εκκλησιαστής σχολής Κρήτης το 1953

Αγαπημένα μου παιδιά,

Λίγες ημέρες ύστερα από το κλείσιμο της Σχολής μας, τον περασμένον Ιούνιον, γύρισα πάλι σ’ αυτήν ένα βράδυ να τακτοποιήσω μια εργασία μου. Και καταλαβαίνετε τώρα ποια ήταν η ταραχή και η θλίψη μου, όταν βρέθηκα σ’ αυτόν τον αγαπημένο μας τόπο, σ’ αυτή την πνευματική μας φωλιά , που τα μικρά και τα μεγάλα της πουλιά είχαν πετάξει και ήταν άδεια ή και πένθιμη.
Κανένα βήμα ,κανένα τρέξιμο παιδιού δεν ακουγόταν στην αυλή του Ωραίου μας Μοναστηριού, κανείς θόρυβος δεν ερχόταν από το γήπεδο  των παιγνιδιών σας και ακόμη πλειότερα  αναζητούσε κανείς από τις τάξεις σας τις φωνές των ύμνων και των τραγουδιών του Θεού που τόσο όλοι μας τα έχουμε συνηθίσει.
Μα η θλίψη μου αυτή έγινε συγκίνηση και αληθινοί οδύνη, όταν το πρωί της άλλης, τακτοποιώντας το γραφείο μου, εύρισκα ........

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

1952 φοιτητής στην Γαλλία!!!

ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

Ειρηναίος και Τιμόθεος Παπουτσάκης 

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΔΙΧΩΣ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ

Δεν τον είδα να βγαίνει τον Παππού από την Ωραία Πύλη, είναι αλήθεια, όμως μια φωνή μέσα μου μού λέει ότι βγήκε και ξαναβγήκε. Τα μάτια της ψυχής μου άλλωστε, όπως και τα μάτια της ψυχής ολονών, αυτό μαρτυρούν…

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Το εξάμηνο μνημόσυνο του Μεγάλου Παππού της Κρήτης, του μακαριστού μητροπολίτη πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη, την προπερασμένη Κυριακή 27 Οκτωβρίου, στον Άγιο Σπυρίδωνα του Καστελίου. Διάχυτη η αίσθηση κάποιες στιγμές στο εκκλησίασμα, στον περιεστώτα λαό που ξετρούλιαξε με την παρουσία του την εκκλησία, ότι ιερουργεί ο ίδιος. Οπως τότε… τον Δεκέμβρη του 1957 για παράδειγμα που ενθρονιζόταν για πρώτη φορά ως επίσκοπος. Οπως τότε… τον Ιανουάριο του 1971, όταν αποχωριζόταν το ποίμνιό του για να πάει στη Γερμανία. Όπως τότε… τον Μάιο του 1980, όταν ενθρονιζόταν για δεύτερη φορά στην αγαπημένη του Μητρόπολη. Όπως τότε… στα σπερνά της Σαρακοστής, στις κυριακάτικες λειτουργίες, στα πανηγύρια του Αγίου… όπου να ’ναι θα τον δούμε να προβάλει απ’ την Αγια Πύλη για να μας μιλήσει, για να μας συμβουλεύσει και για να μας ευλογήσει σκεφτόμουν ενώ προχωρούσε η Θεία Λειτουργία ιερουργούντων του και καλύτερου κατά κοινήν ομολογία μαθητή του και συνεχιστή του αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου Αθανασιάδη και του πανάξιου διαδόχου του στον επισκοπικό θρόνο μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Αμφιλοχίου Ανδρονικάκη.
Δεν τον είδα να βγαίνει τον παππού, είναι αλήθεια, όμως μια φωνή μέσα μου μού λέει ότι βγήκε και ξαναβγήκε. Τα μάτια της ψυχής μου άλλωστε, όπως και τα μάτια της ψυχής ολονών, αυτό μαρτυρούν…
«Χιλιάδες χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι, ζευγάδες, μαστόροι, βοσκοί, παπάδες, καπετάνιοι, έμποροι, δασκάλοι, μάρτυρες κι αγιασμένοι, δουλέψανε για να κτισθεί, να μεγαλώσει και να σωθεί η Κρήτη. Δουλέψανε με το μυστρί, με το τσαπί, με το τουφέκι, με τον λόγο και τον κόπο, με το αίμα και το πνεύμα, για να σταθεί η Κρήτη και να ’ναι σήμερα στα χέρια μας κληρονομιά και χρέος. Κι η κληρονομιά αυτή πρέπει να κρατηθεί από μας σήμερα, να προστέσουμε σ’ αυτήν τα δικά μας ανασταίματα και να την παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας».
Από το βιβλίο του Ειρηναίου Γαλανάκη “Στοχασμοί από την Αγία Σοφία”.
Οχι, δεν είναι λυπημένη!
mn2Ωσεί παρούσα και τα πάντα πληρούσα για τρεις βραδιές, στις 26, 27 και 28 Οκτωβρίου τ.ε., στο γνωστό ανά το πανελλήνιο και όχι μόνο “Μοναστήρι του Καρόλου”, η Ρίτσα Χατζηδάκη, έναν χρόνο μετά το πρόωρο φευγιό της στη Χώρα των Μακάρων.
Η μορφή της στο μυαλό και στην καρδιά όλων όσοι βρεθήκαμε στο μικρό θεατράκι που έχει εντάξει στον χώρο του ο… ηγούμενος, για να δούμε την αφιερωμένη στη μνήμη της παράσταση του έργου “Επίσκεψη” του Μάρις Πάνιτς, σε διασκευή Βαγγέλη Βαφίδη. Ακόμα κι όταν, διορθώνω, κυρίως όταν δύο απ’ τα παιδιά της “Αρένας”, της θεατρικής ομάδας της οποίας πάνω από 20 χρόνια ήταν ο νους και η ψυχή της ο Γιάννης Καρτσωνάκης και η Μαρία Φουράκη, ζωντάνευαν επί σκηνής μ’ ένα συγκλονιστικό παίξιμο τους ρόλους του ανιψιού και της θείας, σε σκηνοθεσία της Βάνας Μπλαζουδάκη και με μουσική του Γιάννη Γιαννακάκη και φωτισμούς του Κώστα Παπαδόπουλου. Γι’ αυτήν, προπάντων, το δάσος των χειροκροτημάτων στο τέλος της παράστασης. «Τη Ρίτσα δεν την ήξερα σε πλάτος, λίγες οι φορές που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, την ήξερα όμως σε βάθος. Ανθρωπος της προσφοράς, η εντύπωσή μου γι’ αυτήν, άνθρωπος που έδινε δέκα για να πάρει ένα κι αν το έπαιρνε… Μα και σπουδαίος θεατράνθρωπος, που σημάδεψε με την “Αρένα” της το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι του τόπου μας.
Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, η Ρίτσα παραμένει για μένα ο ορισμός του ανθρώπου – κουράγιο, που έχει τη δύναμη να καρφώνει τα νύχια στα χέρια της για να μην κραυγάζει τον ανείπωτο πόνο της μάνας που χάνει τον γιο της και να του μετουσιώνει, θανατώνοντας τον θάνατο, σε δημιουργία».  Τα που έχω γράψει στο λίαν επιμελημένο και καλαίσθητο αφιερωματικό για τη Ρίτσα 12 σελίδων τεύχος που εμπεριείχε και τα στοιχεία της παράστασης.
«Οχι, δεν είμαι λυπημένη» μας λέει στο ποίημά της “Πέρασα”, με το οποίο τελειώνει το αφιέρωμα για τη Ρίτσα, η Κική Δημουλά. Καλύτερος τίτλος γι’ αυτήν την Εύφημη Μνεία, σίγουρα δεν υπάρχει, σκέφτομαι. Οχι, δεν είναι λυπημένη, στη Χώρα των Μακάρων, όπου έχει την αιώνια κατοικία της η Ρίτσα Χατζηδάκη. Και γιατί, όπως μεταξύ των άλλων, γράφει με τον δικό της αισθαντικό τρόπο η Βαρβάρα Περράκη, στο ίδιο τεύχος «η Ρίτσα άντεξε, βάθυνε, κατέβηκε, ανέβηκε, πόνεσε, έζησε, δημιούργησε, πρόσφερε, νίκησε…». Μα και γιατί το έργο της συνεχίζεται από τα “παιδιά” της με τη θεατρική σκηνή “Ρίτσα Χατζηδάκη”.
Χανιώτικα νέα (04.11.2013)